Αύξηση του αριθμού των εργαζόμενων, ανάπτυξη δεξιοτήτων, μεγέθυνση των επιχειρήσεων και ψηφιακός μετασχηματισμός είναι οι τομείς στους οποίους θα πρέπει να γίνουν το συντομότερο παρεμβάσεις για την αύξηση της παραγωγικότητας που αποτελεί προϋπόθεση για την ανάπτυξη και τη βελτίωση των εισοδημάτων, σύμφωνα με μελέτη που παρουσίασαν ο πρόεδρος του ΣΕΒ κ. Σπ. Θεοδωρόπουλος και ο Γενικός Διευθυντής του ΙΟΒΕ, Νίκος Βέττας. Σύμφωνα με τη μελέτη «Παραγωγικότητα και Ανάπτυξη – Ανάλυση Τάσεων και Κλάδων της Ελληνικής Οικονομίας»: Παρά την ανάκαμψη των τελευταίων ετών, η παραγωγικότητα της εργασίας το 2024 παραμένει περίπου στο επίπεδο του 2000, ενώ η απόσταση από τον μέσο όρο της ΕΕ έχει διευρυνθεί. Σήμερα η παραγωγικότητα ανά εργαζόμενο στην Ελλάδα αντιστοιχεί μόλις στο 54% του μέσου όρου της ΕΕ, ενώ ανά ώρα εργασίας στο 43%. Την περίοδο 2000-2024, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 22%. Η αύξηση δεν προήλθε από βελτίωση της παραγωγικότητας, αλλά κυρίως από την αύξηση της απασχόλησης. Αυτή η δυναμική τείνει να εξαντλήσει τα όριά της καθώς η ανεργία μειώνεται, η δεξαμενή νέων εργαζομένων περιορίζεται και οι δημογραφικές τάσεις είναι αρνητικές. Σε κλαδικό επίπεδο την υψηλότερη παραγωγικότητα έχει ο Χρηματοπιστωτικός τομέας (€157.300 ανά εργαζόμενο) και ακολουθούν η Βιομηχανία με €62.900 και ο κλάδος των Τεχνολογιών Πληροφοριών & Επικοινωνιών με €59.700. Όσο πιο μεγάλη η επιχείρηση, τόσο πιο κοντά στον ευρωπαϊκό μέσο όρο είναι η παραγωγικότητά της. Οι μεγάλες επιχειρήσεις βρίσκονται πιο κοντά στον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

Γιάννης Μπρατάκος: «Η οικονομική πραγματικότητα δεν επιτρέπει εύκολες υποσχέσεις για μείωση των ωρών εργασίας»

 

 

Ο Πρόεδρος του ΕΒΕΑ κ. Γιάννης Μπρατάκος, με αφορμή τη συζήτηση για μείωση των ωρών εργασίας στην Ελλάδα, προέβη στην ακόλουθη δήλωση: «Η συζήτηση για την τετραήμερη εργασία μπορεί να έχει απήχηση σε επίπεδο πολιτικού λόγου, όμως η οικονομική πραγματικότητα της χώρας επιβάλλει σοβαρότητα και όχι εύκολες υποσχέσεις. Η Ελλάδα εξακολουθεί να υπολείπεται σημαντικά σε όρους παραγωγικότητας σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Αυτό σημαίνει ότι η ίδια εργασία αποδίδει λιγότερο, με αποτέλεσμα κάθε οριζόντια μείωση των ωρών εργασίας χωρίς αντίστοιχη αύξηση παραγωγικότητας να μεταφράζεται άμεσα σε αύξηση κόστους.

Η ευρωπαϊκή εμπειρία, στην οποία συχνά γίνεται αναφορά, αφορά κυρίως οικονομίες με υψηλότερη παραγωγικότητα, μεγαλύτερο βαθμό αυτοματοποίησης και επιχειρήσεις με πολύ διαφορετική κλίμακα και οργάνωση. Ακόμη και εκεί, τα μοντέλα τετραήμερης εργασίας εφαρμόζονται πιλοτικά, σε συγκεκριμένους κλάδους και με αυστηρές προϋποθέσεις.

Στην Ελλάδα, όπου η ραχοκοκαλιά της οικονομίας είναι οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, μια τέτοια προσέγγιση ενέχει σοβαρούς κινδύνους. Σε κλάδους έντασης εργασίας, όπως το εμπόριο, η εστίαση, ο τουρισμός και οι υπηρεσίες, η μείωση του χρόνου εργασίας με πλήρεις αποδοχές συνεπάγεται είτε αύξηση τιμών, είτε μείωση θέσεων εργασίας, είτε ενίσχυση της αδήλωτης ή υπερωριακής εργασίας.

Δεν μπορούμε να αγνοούμε ότι πολλές επιχειρήσεις ήδη λειτουργούν σε οριακά περιθώρια, αντιμετωπίζοντας αυξημένο ενεργειακό κόστος, δυσκολίες χρηματοδότησης και έλλειψη προσωπικού. Η επιβολή ενός τέτοιου μέτρου χωρίς τις αναγκαίες προϋποθέσεις θα επιβαρύνει δυσανάλογα τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και θα υπονομεύσει την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας».

Το ζητούμενο για την Ελλάδα δεν είναι να μειώσει τις ώρες εργασίας με διοικητικές αποφάσεις, αλλά να αυξήσει την παραγωγικότητα μέσω επενδύσεων, ψηφιοποίησης, κατάρτισης και βελτίωσης της οργάνωσης της εργασίας. Μόνο τότε μπορεί να ανοίξει με ρεαλιστικούς όρους μια τέτοια συζήτηση. Μέχρι τότε, κάθε οριζόντια πρόταση για τετραήμερη εργασία κινδυνεύει να αποδειχθεί περισσότερο επιβλαβής παρά ωφέλιμη για την οικονομία και την απασχόληση.